ارزش هر کس به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد.
اگر پیاده هم شده است سفر کن در ماندن می پوسی"هجرت"کلمه بزرگی در تاریخ "شدن"انسان ها و تمدن هاست.
هر کس نه بدان گونه است که هست احساسش می کنند.بدان گونه که احساسش می کنند هست.
مهربانی جاده ای است که هر چه پیشتر روند خطرناک تر می گردد.
کسی می تواند در راه عشق بمیرد که پیش از آن زندگی در پیش چشم های وی مرده باشد.
کجایند شاهان و شاهزادگان!که اگر از لذتهایی که در اقلیم بی مرز تنهایی مان می بریم برای به دست آوردنش شمشیر می کشیدند!
لطف و زیبایی گل زیر انگشتان تشریح می پژمرد.آه که عقل این را نمی فهمد.
تا این کاخهای ظلم و ستم این چنین پا برجاست سخن عاشقی و سرمستی از من و تو نگار من بی معناست.
هر واقعیتی حقیقت نیست.
عشق مامور تن است ودوست داشتن پیغمبر روح.
خدایا به من توفیق عشق بی هوس- تنهایی در انبوه جمعیت-دوست داشتن بدان آنکه دوست بداند عطا کن.
|
+|
نوشته شده در یکشنبه یکم بهمن 1385ساعت 16:48  توسط نسرین
|